Vanem przez Australię

Paweł Olszański 26 stycznia 2010

Vanem przez Australię

* * * * *

Co jakiś czas mijają nas ogromne pociągi drogowe, tzw. Road Trains. (Fot. Paweł Olszański)

Kolejny dzień jazdy. Na potężnym niebie nie widać ani jednej chmurki. Mam wrażenie, że temperatura powietrza przekracza pięćdziesiąt stopni. Nad asfaltem unoszą się fale rozgrzanego powietrze zniekształcające cały krajobraz. Frank prowadzi auto rytmicznie ruszając głową w takt dudniącej muzyki, która próbuje przebić szum powietrza, wlatującego przez delikatnie uchylone okno. Z boku, zawinięta kolorową apaszką Pogo próbuje ukryć się przed prażącym słońcem. Jej stopy, nieśmiało wychylające się spod chusty, tańczą razem z głową Franka.

Obok mnie, na tylnej kanapie leży książka. Ja też leżę. Jak ta książka. Totalna stagnacja. Czas dłuży się i ciągnie jak guma do żucia. A może wyciągnę nogi i jedną z nich przerzucę przez okno? Albo przynajmniej rękę? A jakby tak nachylić się twarzą do otwartego okna? Odrobina chłodnego wiatru smagająca moja twarz mogłaby być w tej chwili doznaniem orgazmicznym. Niestety, nie tutaj. Po otwarciu okna, bucha w twarz gorące powietrze. Mam wrażenie jakbym wsadził głowę do rozgrzanego piekarnika. W sekundzie zamykam okno. Zamieram. Oblewa mnie pot. Gdzie się nie oprę plecami, w mgnieniu oka robi się ogromna plama. Na szczęście, równie szybko wysycha.

Mijają nas ogromne pociągi drogowe (tzw. Road Trains), czyli słynne tiry, często ciągnące nawet i trzy naczepy o długości przekraczającej pięćdziesiąt metrów. Wszyscy kierowcy pozdrawiają się mrugając światłami lub unosząc dłoń.

Jeden z postojów na trasie. (Fot. Paweł Olszański)

Co dwieście kilometrów na mapie zaznaczone są małe miasteczka – Balladonia, Caiguna, Cocklebiddy, Madura, Mundrabilla i jeszcze kilka innych. W rzeczywistości to małe stacje benzynowe pośrodku niczego. Czasami zdarza się, że na jedynym sprawnym dystrybutorze wisi karteczka „Nie ma benzyny”. Zapasowy kanister z paliwem to podstawa.

Czasami przy stacji znajduje się niewielki motel, w postaci odrapanego baraku. Nieodzownym elementem jest również bar, w którym rządzą pewne siebie, wiekowe kobiety, tylko z wyglądu przypominające płeć piękną. Jak tylko trzeba, to zapewne bez wahania podchodzą do stołu, przy którym siedzi dziesięciu podchmielonych, stukilogramowych kierowców tirów, walą pięścią w stół i soczyście zaklinają: „Jak tak dłużej będziecie drzeć te zarośnięte mordy, to wypierdolę was na zbity pysk, i nigdy więcej wasze brudne dupska nie usiądą na tych krzesłach”. Bo przecież porządek musi być.

Przelatują nam tak godziny. Jedynym wysiłkiem jest obliczenie, na której stacji musimy zatankować. I liczyć na szczęście, że trafimy do miejsca, gdzie będzie paliwo. Któryś dzień z rzędu słuchamy tych samych piosenek. Mijamy kolejne zajazdy. Jedziemy przez ponad stupięćdziesięciokilometrowy odcinek prostej drogi, bez ani jednego drzewa czy też krzewu. Zaliczamy kolejne miejscowości, noclegi na poboczach. Jedynym marzeniem jest wskoczenie do zimnej wody, choć na kilka sekund, byle ochłodzić rozgrzane ciało. Niestety, pomimo iż kierujemy się wzdłuż linii brzegowej, nie ma ani jednej drogi zjazdowej.

Po pięciu dniach wyczerpującej jazdy docieramy do Adelajdy. Jest tuż przed północą. Znalezienie o tej porze noclegu w zupełnie nieznanym mieście nie należy do najłatwiejszych. Nawet Cartman okazuje się być bezsilny. Zjeżdżamy więc do najbliższego kempingu, gdzie bez niczyjej zgody rozbijamy na kawałku trawy namiot nie martwiąc się niczym. Nastawiamy tylko budzik, aby obudzić się przed innymi i złożyć namiot. Co dalej? Pomyślimy rano…

Strony: 1 2 3

Spodobał Ci się wpis? Podziel się:

Paweł Olszański

Zagorzały zwolennik idei GapYear i zapalony backpacker. Nie ważne gdzie, najważniejsze jest być w drodze.

Teksty autora:

Podobne artykuły

Nad drzewami Ankary latają żelazne ptaki

Wszystko zaczęło się w Górach Bey na zachodzie kraju, w wielkim obozie nad rzeką Alakir, gdzie zebrało się kilkadziesiąt osób nie zgadzających się na poczynania tureckiego rządu w sprawach środowiska. Tak powstał ruch Anadolyu Vermencegiz!...

Nie oddamy Anatolii – plemię w centrum Ankary

Anatolia - kraina gdzie wschodzi słońce. Tak starożytni Grecy nazywali region dzisiejszej Turcji, który na naszych oczach przechodzi przez okres transformacji, choć kierunek którym pójdzie jest wielką zagadką nawet dla ludzi w niej mieszkających. Poz...

8 powodów, dla których autostop jest spoko

Wiadomo, autostop jest za darmo, i to się zawsze podkreśla. Są jednak ludzie, którzy mogąc sobie pozwolić na latanie samolotem, wciąż decydują się na ten - podobno bardziej męczący - sposób przemieszczania się. Co takiego może dać autostop?...

Przepraszam, czy tu biją?

Nazwa Kosowo kojarzy się wszystkim jednoznacznie – z wojną, czystkami etnicznymi i konfliktem, który się jeszcze nie zakończył. Dlatego też nic dziwnego, że turystykę w regionie trudno nazwać kwitnącą. ...

Komentarze: 6 »

# 26 stycznia 2010 - 14:26

Aga

Tak, Australia ma duzo miejsc ‘pustych’, ale nawet na takiej stacji mozna kupic mleko sojowe! Mieszkalam tam przez 3 lata, troche pojezdzilam i zawsze zadziwialo mnie, iz wszedzie dostepne jest mlesio sojowe! Nie jest az to takie pustkowie:-)!

# 26 stycznia 2010 - 15:37

Ewa

Olo, jak jeszcze będziesz tak pisał o Australii to wsiądę w samolot, polecę i nie wrócę ;)
Genialne foty, ale to już wiesz.

# 26 stycznia 2010 - 22:34

Paweł Olszański (autor)

@Aga
Mają też zajebiste parkingi tuż nad samym oceanem gdzie można zaparkować i kimnąć się, a rano obudzić i tylko otworzyć tylną klapę bagażnika… :D

@Ewa
Wsiadaj wsiadaj, bo nad czym się tu zastanawiać? :D

# 27 stycznia 2010 - 5:23

Artur Glazowski

Dlugo byles w Austalii? Jest tam co robic poza przejezdzaniem tysiecy kilometrow stopem :) Wrzuc jakas wpis ze spotkania z Aborygenami, bo chyba nie odpusciles sobie takowego, ciekawy jestem jak wygladalo.

Ja z Indianami w stanach spotykalem sie tylko w ich kasynach, czasem rezerwatach (co z reguly wychodzilo na to samo). Ogolnie raczej wypadalo to kiepsko, tyle lat Szklarskiego, Szalony Kon, Siedzacy Byk, Little Bighorn, lanie Custera, a potem zobaczenie ich mocno otylych, koszacych kase w kasynie, odcinajacych kupony z tego co zostalo po oddaniu swojej ziemi. Bohaterow juz nie ma :(

Napisz jak to wyglada w Australii.

# 28 stycznia 2010 - 20:18

Aga

Aborygeni przewaznie nie trzymaja sie z bialymi, rzadko widuje sie ich w miastach, jedynie w dzielnicy Sydeny- Redfern – troche rozrabiaja.

Mozna wpasc do nich do lokalnej wioski, np. przy Alice Springs, pogadac przy whisky- duzo pija, wina bialych, bo przywiezli im zly trunek, zawsze spiewaja piosenki o tym jak kiedys bylo dobrze, ale bialy przyszedl i wszystko popsul.

Ogolnie, mimo iz juz ponad 100 lat sa ‘okupowani’, nie sa przystosowani do zycia w kulturze zachodniej, bardzo maly jest odsetek na studiach, oni zyja w swoich enklawach, faceci za czesto zagladaja do butelki, kobieta organizuje sie schroniska, by mogly tam przetrzymac, dopoki ‘stary’ nie wytrzezwieje…

Ale nie jest az tak czarno, podziwiam ich za to, ze nadal maja swoje wierzenia, swoje talizmany szczescia.

# 28 stycznia 2010 - 20:20

Aggie Wol

Aborygeni przewaznie nie trzymaja sie z bialymi, rzadko widuje sie ich w miastach, jedynie w dzielnicy Sydeny- Redfern – troche rozrabiaja.

Ale nie jest az tak czarno, podziwiam ich za to, ze nadal maja swoje wierzenia, swoje talizmany szczescia.