O podróży rowerem przez Saharę, libijskiej gościnności, wszystkowidzącej tajnej policji i Wigilii na pustyni opowiada Anna Grebieniow, uczestniczka drugiego etapu Afryki Nowaka.

O tym jak fantastycznym facetem był Kazimierz Nowak, jego samotnej wyprawie przez Czarny Ląd i trwającej właśnie rowerowej sztafecie, która ma uczcić wyczyn sprzed osiemdziesięciu lat opowiada Jakub Pająk, jeden z pomysłodawców i organizatorów AfrykaNowaka.pl.

Spotykamy Salah Ali Badrana, który mając 8 lat spotkał Kazimierza Nowaka. Nasz towarzysz cieszy się z tego spotkania w równym stopniu jak my.

Przed nami olbrzymia 200-stu metrowa potężna wydma, którą na szczęście omijamy. Dowiedzieliśmy się, co to znaczy brnąć przez piach z rowerem wyładowanym tobołami. Znamy widok martwego wielbłąda i jego leżącego na piasku szkieletu wysuszonego ze skórą, mięśniami i ścięgnami.

Po tej otwartej przestrzeni hamady, martwej i skalistej, praktycznie nieustannie przetaczają się niczym niezatrzymywane masy powietrza pędzone przez wiatr z zawrotną prędkością. Szaleją sztormy i huragany. Czemu zawsze w kierunku przeciwnym do naszego kursu?

Wczesnym rankiem opuszczamy Derj. Przed nami dokładnie 101 km do słynnego Ghadamesu. Miasta owianego legendą, miasta otoczonego pustynią, miasta znanego jako tranzyt większości saharyjskich karawan – zwanego „Bramą Sahary”

Pierwszy Etap ekspedycji Afryka Nowaka prowadzi przez masyw górski Dżabal Nafusa – masyw górski ciągnący się łukiem aż do Tunezji. Niczym cztery żółte karawele pokonujemy tę trasę.