Od migoczących tysiącem świateł milionowych miast po ukryte w górach wioseczki, w których noc migocze tysiącem gwiazd. Wschód Chin oferuje pobudkę przy „kukuryku” koguta, zakupy u Diora i Chanel, nostalgiczne przejażdżki kanałami wśród miękko opadających do wody gałęzi wierzb i szalone uczty w dymie z hot pota.

Kolejna wiadomość z wyprawy Za Horyzont, tym razem od drugiej części ekipy – Miłki i Mikołaja. Kto by się spodziewał, że w Pakistanie można się poczuć jak w Polsce?

Czy wiecie, że wciąż na Ziemi są państwa, w których ponad połowa społeczeństwa to analfabeci? Podróżując po wielu krajach słyszymy dziecięce wołanie: „one pen, one pen!”. Warto zdawać sobie sprawę, że to nie jest tylko wyciąganie od turystów jakiegoś drobiazgu.

Fascynacja – to właśnie ona wiedzie każdego głodnego wrażeń ku nowym odkryciom. Fascynacja wolnością, dzikimi zwierzętami i egzotyką zaprowadziła mnie mroźną zimą do słonecznych Indii. Co tam znalazłam?

Trasę podzieli na cztery etapy, ekipę na trzy zespoły, wsiedli na rowery i pojechali. Właśnie przysłali wieści, że dwie z trzech par (Kasia i Maciek oraz Ola i Michał) dotarły do końca drugiego z etapów – nad jezioro Issyk Kul. Trzecia para, Miłka z Mikołajem są teraz w Pakistanie.

„Po co wy właściwie jedziecie do Bangladeszu, przecież tam nic nie ma?!” A jednak pojechaliśmy to sprawdzić. Obejrzyjcie zdjęcia z kraju, którego prawie wcale nie odwiedzają turyści.

Dajakowie są jednym z najsłynniejszych ludów zamieszkujących Indonezję. Swoją sławę zawdzięczają temu, że zamieszki międzyplemienne rozwiązują z pomocą maczety. Jednak na co dzień jest to pokojowa grupa plemion zamieszkujących indonezyjską część wyspy Borneo, czyli Kalimantan.

Chciałabym na początku oznajmić, że nie wiem skąd wysyłam tę pocztówkę. To znaczy wiem, że z północnej Turcji gdzieś pomiędzy Bolu a Samsunem, ale więcej szczegółów nie znam. Sęk w tym, że ani ja, ani Bartek nie rozumiemy, a tym bardziej nie mówimy po turecku. To nadaje naszej przejażdżce tajemniczości.

Najnowsze wieści z Kirgistanu, który na rowerach przemierzają Kasia, Maciek, Ola i Michał z ekipy Za Horyzont.

Do Indii przyjechałem nie mając wobec nich żadnych oczekiwań – niczego sobie po tym pobycie nie obiecywałem ani też niczego konkretnego nie szukałem. Ot, najzwyczajniej w świecie chciałem poznać ten jeden z największych i najbardziej egzotycznych krajów na świecie. Oto co zobaczyłem.

Fundacja „Szkoły na Końcu Świata” chce wybudować szkołę dla dzieciaków z nepalskiej wsi Jharkot. Powstała, bo Andrzej w trakcie trekingu dookoła Annapurny, zakochał się w tych małych urwisach. Takie to historie rodzą się w trakcie podróży.

Wieści z kirgiskich dróg i sytuacja na chińskiej granicy od jednego z trzech zespołów wyprawy rowerowej Za Horyzont. Do przeczytania koniecznie jeśli ktoś też się wybiera w tamte rejony albo gdziekolwiek na rower.