My policja. No problem

Robb Maciąg 10 czerwca 2010

My policja. No problem

„My Policja. No Problem”. No tak, ale na słowo trudno uwierzyć... (Fot. Robb Maciąg)

Policja „dla naszego bezpieczeństwa” nie spuszczała nas z oka. Trochę podłamani, ruszyliśmy na północ w stronę tureckiej granicy. „My policja. No problem”. No tak, ale na słowo trudno uwierzyć. Kierowca, z uśmiechem, wyciągnął spod siedzenia… kałasznikowa i zapytał czy wystarczy?

Przeczytaj pierwszą część artykułu: Pęknięta obręcz i łańcuch dobrych serc

Chyba za karę, że w Iskanderun zrobiliśmy sobie dzień przerwy w stronę niedalekiej Syrii wyjechaliśmy w deszczu. Mapa też nie miała nad nami litości i wskazywała uparcie, że pierwsze 24 kilometry będą w górę. Na jakieś 740 m. zatrzymaliśmy się po wodę przy salonie Toyoty i nagle dotarło do mnie jak bidnie wyglądamy. Mokrzy, stargani i lekko niedoprani. Salon – wiadomo – szkło i podłogi na wysoki połysk, do tego w drzwiach uśmiechnięta pani w kostiumie i w szpilkach. Poczułem się jak bardzo biedny krewny z bardzo głębokiej prowincji i poczłapałem za panią do kuchni po wodę. Ben szybko pobiegł do toalety, gdzie ku jego radości ktoś zamontował elektryczny podajnik do papierowych ręczników. Toyota – XXI wiek.

Jeszcze nie za dobrze się rozkręciliśmy, gdy niebo postanowiło się nad nami zlitować. Błękitne niebo, lekki wiaterek. Żyć nie umierać i … kręcić dalej pod tę górkę a tam – widoki fantastyczne. Przed nami kilometry zjazdu, prosto na wspaniałą, pokrytą polami równinę i niedaleki widok na Syrię.

No tak. Piękne pola, pszenica itp. i jak zawsze w takich przypadkach problem z rozbiciem namiotu. Na szczęście to jest Turcja, a kto był to wie, że zawsze warto zajechać na stację benzynową i zapytać.

Rzadko się zdarza by ktoś odmówił Ci noclegu.

***

W upale i świątecznych nastrojach (był w końcu piątek, czyli muzułmańska niedziela) pożegnała nas skupiona, niemal surowa twarz Ataturka, a przywitała nas uśmiechnięta prezydenta. Chłopaki od pieczątek za bardzo się nie śpieszyli. Przeglądali każdy paszport dokładnie, oglądali każdą pieczątkę, każdą nową i starą wizę i … odłożyli paszporty „na bok” by sobie porozmawiać, napisać do kogoś sms’a i … podbić kilka innych paszportów.

W takich sytuacjach zawsze rodzi się pytanie – co zrobić? Czekać? Można i wieczność. Upomnieć się? A jeżeli ktoś się zdenerwuje i trzeba będzie czekać jeszcze dłużej. Za karę.

Tym razem wybrałem wersję „na uśmiech” i „na żonę”. Bo widzi Pan, ja bardzo przepraszam, ale żona czeka, bo głodna i zmęczona. Mogę dostać mój paszport? Podziałało.

Gdy tylko sobie poszliśmy, jeden z nich położył ciężką głowę na biurku i uciął sobie drzemkę.

Ruszyliśmy dalej. Śmiało. Na wielkim asfaltowym placu odtańczyliśmy z Benem rowerowy balet i zajechaliśmy do najlepiej wyglądającej knajpki na … hummus. Pierwszy prawdziwy syryjski obiad ze zmielonej na papkę ciecierzycy z sezamem i przyprawami.

***

Abdul niemal zmusił nas do wizyty w domu. Na kawę, na herbatę, na kolację, na nocleg… (Fot. Robb Maciąg)

Nie ważne jak czyste i zadbane jest miasto, jednak zawsze ukrywa w sobie tony śmieci. Ukrytych sprytnie przed naszymi zmysłami. Czasem, przypadkiem, trafiamy na te wszystkie nieczystości i dociera do nas ich ogrom. Tak właśnie przydarzyło się nam, bo postanowiliśmy odkryć uroki bocznych dróg. Zamiast przebijać się „czym prędzej” w stronę Damaszku pojechaliśmy na południe. Prosto w paszczę lwa, pełną ciężarówek, przyczep i wozów pełnych gnijących, śmierdzących śmieci wywożonych czym prędzej z Aleppo. Przy tych temperaturach i ilościach tych samochodów, zrobiło nam się nie do końca dobrze. Śmieci zaległy przydrożne rowy i pola. Duszący zapach zalegał nas samych i po 20 kilometrach uciekliśmy w bok. Nie ważne dokąd – byle jak najdalej od tej drogi.

Zjechaliśmy „w bok” i uśmiechnęło się do nas szczęście a dokładniej niejaki Abdul. Jak się później okazało – jeden z wielu przyjaznych nam ludzi, którzy niemal zmusił nas do wizyty w domu. Na kawę, na herbatę, na kolację, na nocleg… Ten właśnie Abdul rozpoczął łańcuch dobrych serc, który rozciągnął się aż nie tylko do Damaszku czy Deir Ezzor, ale aż pod samą granicę w Al Qamishli.

Do samego Damaszku, codziennie, ktoś postanowił nam coś dać. Choćby filiżankę kawy.

***

Aleppo i Damaszek walczą o miano najstarszego, stale zamieszkanego miasta na świecie. Tak jakby to miało jakiś znaczenie, ale jak widać dla dumy każdego z miast ma.

Po nieszczęśliwej kontuzji mojego koła musieliśmy podjechać 170 kilometrów autobusem i rozgościć się w tym wspaniałym mieście. Wylądowaliśmy w hoteliku bez tablicy po angielsku i oprócz nas zamieszkiwali go tylko Syryjczycy. Tuż przy samej fortecy, z przyjaznym dachem, na którym mogliśmy gotować… patrząc na szalony trafik i meczet Ummajadów.

Na pierwszym piętrze mieściła się kawiarnio-palarnia i cały hotelik przesiąkał lekko zapachem sziszy.

Od kilku miesięcy w Syrii obowiązuje zakaz palenia tytoniu w miejscach publicznych. Chyba, że jest to właśnie palarnia Szuszy, ale i tak nie wolno palić papierosów, fajek i cygar. Mówią o tym specjalne naklejki lub zwykła „kserówki” porozwieszane w każdej knajpce i restauracji. W Polsce wystarczy wywiesić tabliczkę z przekreślonym papierosem – w Syrii trzeba umieścić i papierosa i fajkę i cygaro no i sziszę.

Bazar, pełen zapachów i sklepowego hałasu, ukryty pod dachem pełnym dziur.

Na końcu tego „korytarza”, który tak na prawdę jest starą rzymską drogą ukrytą pod warstwami historii i kostki stoi meczet Ummajadów. Po Mecce i Jerozolimie – najświętsze miejsce Muzułmanów.

Kiedyś była to świątynia Jowisza – dziś tak ważny meczet. Święte miejsce …

***

To wciąż starożytne ruiny na pustyni, ale… gdy jeździsz między tymi wspaniałymi kolumnami na rowerze wszystko nabiera życia. (Fot. Robb Maciąg)

Palmyrie. 220 kilometrów od Damaszku, głęboko na pustyni. Jedno z tych miejsc, które „każdy turysta będąc w Syrii odwiedzić musi” i tak też je traktowałem.

„Po drodze nad Eufrat i do Turcji, więc jedziemy”

I pomyliłem się.

To wciąż starożytne ruiny na pustyni, ale… gdy jeździsz między tymi wspaniałymi kolumnami na rowerze wszystko nabiera życia. Jakieś wyjątkowości. Przestaje być „niczym muzeum” i zaczyna być częścią twojej podróży.

Grupki turystów kręcą się z aparatami, prawdziwi i podrabiani Beduini namawiają na przejażdżkę wielbłądem, a ty spokojnie krążysz pomiędzy ruinami. Na swym własnym, objuczonym Dromaderze.

Dwóch znudzonych „od przejażdżki wielbłądem” podjechało do nas na pogawędkę.

Jeden z nich, bardziej wesoły zagaił odważnie: „Dam Ci się przejechać na wielbłądzie jak ty dasz mi się przejechać na rowerze.” Znów rowery pomogły przełamać pierwsze lody. Znów przekonały kogoś do przyjaznej rozmowy a nie tylko „interesów z turystą.”

I właśnie dlatego jest to podróż rowerowa.

Bo ludzie inaczej Cię traktują.