Pustynia w Beludżysanie - wyjęte spod prawa tereny Pakistanu. (www.loswiaheros.pl)

Jedziemy autobusem. Po dwóch godzinach zatrzymujemy się na sikanie w jakiejś mieścinie. Po ulicach chodzą tylko mężczyźni. Wszyscy tak samo ubrani – szalwar kamiz. My, ludzie którzy pierwszy raz mamy do czynienia z tą kulturą, przerobieni przez zachodnie media, czujemy pewien dyskomfort. Każdy z nich wg naszego  zachodniego myślenia może być przecież Talibem, terrorystą, albo diabli wiedzą kim jeszcze.

Jedziemy dalej. Po chwili z przodu autobusu dobiega jakiś okrzyk. Milkną rozmowy, wszyscy jakby zastygają, autobus przyśpiesza do jakiejś zawrotnej prędkości, co w połączeniu z dziurawą drogą sprawia, że cały tył autobusu podskakuje w takt dziur na drodze. Patrząc za okno widzimy, że po lewej i prawej stronie pojawiły się góry. Czyżby jakiś wrażliwy odcinek na porwania. Atmosfera w autobusie ciągle zastygła aż do kolejnego check-pointu, gdzie musimy się znów rejestrować, niby dla naszego dobra.

W książkach sprawdzam daty – w tym tygodniu żaden biały jeszcze tędy nie jechał, w zeszłym dwie osoby. Jak na główną drogę Iran-Pakistan trochę mało. Co rozsądniejsi pewnie polecieli samolotami z Shiraz do Islamabadu.

Po około godzinie znów znacznie przyśpieszamy, ale tym razem zaczęliśmy naprawdę podskakiwać. Osobiście trzy razy zleciałem z siedziska. Brzuch i głowy zaczęły nas boleć po następnej godzinie. Czuliśmy się jakby nam się ruszał mózg w głowie, nie mówiąc już o żołądku.

Miasto Quetta w Pakistanie - tradycja i powiew z zachodu. (www.loswiaheros.pl)

Dojechaliśmy do Quetty ledwo żywi i powiem szczerze już powoli zaczynałem zapominać o terrorystach i porwaniach. Jednak miejsce, w którym zatrzymał się autobus i zrozumieliśmy, że kończy on tutaj bieg kazał nam znów się skupić. Jakiś brudny placyk, ogrodzony murem, do tego słabo oświetlone, pełno jakichś przypadkowych ludzi czekających na coś lub kogoś – wszystko to nadawało dziwnego klimatu.

Szukaliśmy wzrokiem kogoś, kto nas szuka lub woła, czyli naszego hosta. Nie było nikogo takiego. Zwlekliśmy więc nasze bagaże z dachu i zaczęliśmy je otrzepywać z kurzu aż podszedł do nas jakiś koleś ubrany w biały szalwar kamiz. „Alicja?” – zapytał. Spadł nam kamień z serca. Jednak jak się okazało, to był kolega naszego hosta, który czekał na nas w aucie ze swoimi dziećmi. A że autobus był spóźniony, dzieciaki już zasnęły – dochodziła 23:00. Wykończeni, głodni i śpiący z przyjemnością przyjęliśmy gościnę naszego hosta. Jesteśmy w Quetta – połowa Beludżystanu za nami.

Andrzej Budnik

Lubi poznawać nowe miejsca, stykać się z nowymi kulturami - to go rozwija i zabija codzienną monotonię. Od połowy 2009 roku w trasie dookoła świata - LosWiaheros.

Teksty autora:

• Jachtostopem do Indonezji. Przystanek na wyspie Timor
• Uluru - kamienny symbol Australii
• Kierunek: półwysep Eyre