Afgańczycy zmierzający w stronę Custom Office. (www.loswiaheros.pl)

Pakistan to kraj szczególny na naszej trasie. Sprawiał nam ból głowy od samego początku,  gdy zdecydowaliśmy się wyruszyć w tę podróż – porwany polski inżynier, potem seria zamachów terrorystycznych, egzekucja Polaka, zamknięta granica Iran-Pakistan i w końcu problemy z wizą do Pakistanu. Wszystkie głosy rozsądku podpowiadały, żeby tam nie jechać.

W domu lub wśród znajomych nie padało słowo „Pakistan”, bo reagowaliśmy na nie, jak byk na czerwoną płachtę. Wiedzieliśmy jedno, jak bezpiecznie przejedziemy Beludżystan, to potem już okropny pech musiałby nam towarzyszyć, żeby się coś stało. Tak więc w drogę. Wjeżdżamy do Pakistanu.

Od kilu dni wyczuwalny był pewien dreszczyk emocji towarzyszący myślom o Pakistanie i zbliżaniu się do irańsko-pakistańskiej granicy. Jeszcze będąc w Zahedanie sprawdzaliśmy sytuację w Beludżystanie. Było spokojnie. Dom Amira opuściliśmy około 7 rano, tak aby załapać się na dzieloną taksówkę do granicy i być tam zaraz po jej otwarciu. Wpakowaliśmy się do auta , pożegnaliśmy się z Amirem i wyruszyliśmy w stronę granicy. Trzeci check-point na drodze dopiero sprawił, iż jadą biali w aucie, więc dostaliśmy ochronę – policjanta z pałką! Śmiech na sali, ale właśnie weselej przynajmniej było. Okazało się, że jest z naszego ulubionego Esfahanu i że mieszkaliśmy koło jego ulicy :) Na drodze pełno patroli wojskowych, co jakiś czas zasieki i posterunki. Nigdy w takie klimaty się nie bawiliśmy, więc tym bardziej podnosiło to adrenalinę.

Granica – po stronie irańskiej szybko i przyjemnie Good bye Islamic Republic of Iran, po pakistańskiej, jeszcze szybciej i jeszcze sprawniej, bo tu ludzie w końcu zaczęli mówić po  angielsku. Dopadły nas koniki oferujące wymianę pieniędzy po jakimś drakońskim kursie. Zaczęły się targi, aż doszło do kłótni, gdy inni Pakistańczycy  zauważyli, że cinkciarze chcą nas orżnąć. Niepotrzebne nerwy, ale później zamienione w niezły interes.

Olaliśmy wszystkich cinkciarzy i udaliśmy się w poszukiwaniu transportu do Quetty. Szybko trafiliśmy na właściwy autobus, ale cena za bilet znów drakońska. Nożesz k…urcze! Co tu się dzieje? Wyższe ceny dla białych – czuć indyjskie smaczki. Nagle zjawia się jeden z cinkciarzy, który poszedł za nami. Wiedział, że potrzebujemy kasę. Biznes był prosty – on nam kupuje dwa bilety po normalnej cenie, a my wymieniamy pieniądze u niego po kompromisowym kursie. Muzyczka zagrała i chwilę później już siedzieliśmy w autobusie do Quetty. Jeden autobus dziennie, ponad 10 godzin jazdy przez pustynny Beludżystan, a wszystko to niedaleko od afgańskiej granicy. Miód leje się z nieba :) Jeszcze przed wyjazdem zakupiłem w garkuchni dwie zupy. Alicja nie dała się przekonać do potencjału smaku tych zupek, więc sam je zjadłem – miała rację :)

Andrzej Budnik

Lubi poznawać nowe miejsca, stykać się z nowymi kulturami - to go rozwija i zabija codzienną monotonię. Od połowy 2009 roku w trasie dookoła świata - LosWiaheros

Teksty autora:

• Singapur – państwo z… zakazem żucia gumy
• Malezja – azjatycki kocioł kulturowy
• Krwawe ślady Pol Pota