Jeżeli ktoś decyduje się na krótszy bądź dłuższy przyjazd do tego kraju wie, że tutaj znajdzie spokój, a także czas na wszystko. Wyścig szczurów ominął ten kraj szerokim łukiem.

Najbardziej wybredny turysta jest w stanie zaspokoić swoje potrzeby. To właśnie Nowa Zelandia jest nazywana krajem sportów ekstremalnych. Warto zdecydować się na rafting, dla chętnych skydive, skoki na bungee, zorbing bądź przyprawiający o dreszcz emocji speed boat.

Glacier (fot. Anna Kucharska)

Wydawałoby się, że lokalni rozsypani na setki kilometrów lgną do każdego turysty. Zawsze zwarci i gotowi chwalić i opowiadać o ich kraju. Niestety konflikt jaki występuje pomiędzy Kiwusami a Maorysami przybiera na wadze. Przebywając na południowej – znacznie zimniejszej wyspie słyszy się narzekanie białych mieszkańców na rdzenną ludność tego państwa. A to mają więcej praw, a to są bardzo niebezpieczni. Słuchasz i poddajesz się tym stereotypowym opowiastkom.

Nową Zelandię dane było mi przebyć na stopa. Wrażeń i opowieści nigdy nie brakowało. Z każdej strony słyszałam „tylko pamiętaj: od środka północnej wyspy lepiej korzystaj z autobusu. Maorysi są bardzo nieprzyjemni i groźni”. Cała południowa wyspa narzeka na ludzi, którzy mieszkają setki kilometrów od nich. A na północy tam gdzie jest ich najwięcej, panuje zgoda. Sami Maori to ludzie, którzy ugoszczą każdego wszystkim, co mają. Nie tylko otwierają domy, ale i serca.

Oczy me cieszyły się z każdego widzianego krajobrazu, ale to, co dane było mi zobaczyć podczas lotu nad samym Fiordlandem- nazywanym ósmym cudem świata, nie da się zapomnieć do końca życia. Darmowy lot widowiskowy z Wanaka do Milford Sound to nie lada gratka. Jak to mówi znajomy, myśli kształtują rzeczywistość, więc takich bezpłatnych atrakcji to był dopiero początek. Kurs statkiem po Fiordlandzie to dwie godziny dzikiej przyrody i pięknych widoków. Mitre Peak o wysokości 1694 m n.p.m uważany jest za najwyższy klif fiordowy na świecie. Kursując po zatoce dotarliśmy do wzbudzonego Morza Tasmana, które ukazało relaksujące się foczki, delfinki itp.

Kolejne przystanki wiodły przez Queenstown, Glenorchy, lodowce Franz Joseph i Fox, naleśnikowe skały, park Abel Tasman, kolejny Fiordland. Zachodnia część południowej wyspy to setki kilometrów bez śladu człowieka oraz dłuższe łapanie stopa, ale wszystko warte zachodu.

Północna wyspa zaskakuje większą populacją oraz zielenią. Jadąc na stopa, właściciele auta zobaczyli, że ktoś fotografuje coś na uboczu. Obroty w prawo i lewo i nie mogli się dopatrzeć tego, co dla mnie było oczywiste. Tak niewyobrażalnie intensywny odcień zieleni chyba tylko tutaj potrafi tak cieszyć oczy.

Poza zimowym sezonem można wybrać się na słynny Tongariro Crossing i bliżej przyjrzeć się wulkanom, skoczyć na bungee wprost do zatoki w znanej miejscowości Taupo, obejrzeć porywiste wody wodospadu Hulka Falls, poczuć zapach siarki w krainie rezerwatów geotermicznych czy skorzystać z naturalnych gorących źródeł na półwyspie Coromandel.

Te wszystkie przyjemności czekają nas w jednym kraju, który urzeka już od początku pobytu. Jedynym minusem jest odległość od Polski… Ale gdyby był blisko zapewne nie byłby rajem…

Anna Kucharska

Autostopowiczka. Backpacker. Couchsurfer. Miłośniczka gór. Wciela w życie marzenia z pozoru trudne do realizacji. Ciekawa świata oraz szukająca przygód.

Teksty autora:

• Indonezja: Dzika Sumatra
• Indonezja: Jawa w kolorze white
• Indonezja: Bali, wyspa która oczarowała pół świata