Na ulicach George Town najwięcej jest sklepów z chińskimi napisami. (Fot. Andrzej Budnik)

Malezja to kolejny kraj, w którym żadne z nas wcześniej nie było. Siłą rzeczy byliśmy go bardzo ciekawi, a słyszeliśmy interesujące opinie – rozwinięta gospodarczo, ładne pejzaże, plantacje herbaty i mieszanka kulturowa. Za nami pierwsze dni w tym kraju i opinie na gorąco.

Nasze pierwsze spostrzeżenia są takie, że idąc ulicami George Town najwięcej jest sklepów z chińskimi napisami, najgłośniej słychać indyjską (bollywoodzką) muzykę, a świątynie, które najbardziej rzucają się w oczy to meczety. Co za orgia! W Malezji stworzył się swoisty kocioł kulturowy, w którym wymieszane jest wszystko do kupy. Mamy tutaj chińskich imigrantów, Hindusów, którzy w dużej mierze „przybyli” za czasów kolonialnych i Malajów, którzy są w większości Muzułmanami.

Do tego dochodzi ciekawa zabudowa – różne części miasta należą do Chińczyków, Malajów czy Hindusów i wniosek z tego prosty… jeśli chcemy na śniadanie nudle czy makaron to do China Town, na obiad pójdziemy na malajską zupę Laksa assam (zupa rybna podawana z białymi kluskami), a na kolację weźmiemy Chicken Tikka Massala w indyjskiej knajpce. Po prostu raj na ziemi dla ludzi, którzy lubią przygody kulinarne w podróży. Mnie szczególnie brakowało kuchni indyjskiej, która w Tajlandii jest taka sobie, ale za to w Malezji odbijam sobie na całego. Problem jest tylko jeden – piwo. Jest strasznie drogie, około 7-9 zł za butelkę. Co prawda to są ceny z pierwszego dnia i z miejscowości turystycznej, więc może uda się znaleźć coś taniej, ale jak na razie to grozi nam abstynencja przez najbliższy miesiąc.

Malezja - ulice George Town. (Fot. Andrzej Budnik)

Tutaj jednak dochodzimy do ciekawej sprawy. Malezja wydaje się być bardzo tolerancyjnym krajem, bo mimo, iż jej mieszkańcy to prawie w 60% Muzułmanie i oficjalną religią jest islam, to jednak piwo można pić. To nie Pakistan, czy jeszcze bardziej skrajny Iran, gdzie o złocistym trunku można było zapomnieć. Choć nie, w Pakistanie, w górach można było piwo kupić – szmuglowane z Chin ;)

Mój bardzo przyjemny pierwszy dzień w Malezji zepsuł jakiś miejscowy cwaniak w meczecie, który miał do mnie pretensje, że zrobiłem mu zdjęcia, kiedy się modlił, co było nieprawdą, bo fotografowałem wnętrze meczetu, a nie jego. Zbyłem go, bo chciał mi sprawdzać aparat, ale na jelenia nie trafił, choć i tak na zdjęciach nawet pół jego stopy nie było. Szukał widać pretekstu, bo chwilę potem poszedł ze swoimi pretensjami do jakiejś kobietki, chyba Brytyjki – ta posłusznie dała mu przeglądnąć aparat i jak siebie tam odnalazł to krzyknął sobie 20$ za zdjęcie. Odszedłem więc pośpiesznie, żeby czasem znów się do mnie nie przyczepił…

Drugiego dnia pojeździliśmy trochę po wyspie i najciekawsze okazały się dwie świątynie. Pierwsza to meczet, który pływał na wodzie. Czegoś podobnego jeszcze nie nigdy nie widziałem. Druga to świątynia węży. Zwiedzając ją zastanawiam się po co w ogóle tu przyjechałem i nagle na drzewie wewnątrz świątyni dostrzegam dwa węże koloru zielonego, więc na pierwszy rzut oka w ogóle niewidoczne. Dobrze, że nosa tam głębiej nie włożyłem, bo pewnie miałbym problem. Potem jeszcze znaleźliśmy kilka innych węży, ale już za murkiem, więc ukąsić nie mogły a podobno są jadowite. Mimo wszystko ta świątynia zapadnie mi na długo w pamięci.

Malezja - George Town. (Fot. Andrzej Budnik)

Pod wieczór spacerując po mieście bliżej przyglądam się jego mieszkańcom. W hinduskiej części widać dużo płyt i muzyki z Bollywoodu. Słychać ją też oczywiście na każdym kroku, ale stoisk tego typu jest co nie miara. Widzę też sporo sklepów, gdzie wiszą kolorowe materiały. Tylko wejść, pomierzyć i za kilka chwil prawdziwe indyjskie sari gotowe. Do tego ten charakterystyczny zapach. Nie umiem go opisać, ale pachniało tam tak samo jak na ulicach Akry czy Varanasi.

Różnica jednak w tym, że z Akry w dwie minuty nie przeniosę się do Chin, a będąc w Malezji jest to możliwe. Mam ochotę na nudle – są i nudle. Może kurze łapy. Nie ma sprawy – są i kurze łapy. Na rogu ulicy widzę straganik z „podpałką”. To taka moja nazwa, na papierki z modlitwami, które Chińczycy kupują i zaraz potem idą spalić w świątyni. Nic innego niż modlitwa. Strasznie mi to nie pasuje do jeszcze z dala dobiegającej muzyki rodem z Bombaju.

Z dużym zainteresowaniem obserwuję Chińczyków, zachowują inaczej niż ich krewni w ChRL. Tutaj są bardziej uprzejmi, czasem się uśmiechają, zagadują po angielsku. O rety, jak mi to do Chińczyków nie pasuje.

Barwne zabudowania George Town. (Fot. Andrzej Budnik)

Mamy jednak późne popołudnie i słyszę charakterystyczny dźwięk. Muezin. Zaczyna śpiewać, a ja jeszcze nosem czuję palącą się „podpałkę” i buddyjskie kadzidełka. Znów przeskok z kraju do kraju, z religii do religii. Nie decyduję się tym razem na wejście do meczetu, bo mam założony teleobiektyw i wolę nie prowokować ponownie sytuacji.

Chodzę dalej po mieście i pstrykam fotki chińskich kamieniczek, potem hinduskich sklepów z sari i znów jakaś chińska garkuchnia, a ulicą idą trzy kobiety z zasłoniętymi chustkami głowami.

Naprawdę podoba mi się Malezja. Niektórzy ostrzegali, że będzie nudno, ale nie dla mnie. Czuję, że polubię ten kraj.

Andrzej Budnik

Lubi poznawać nowe miejsca, stykać się z nowymi kulturami - to go rozwija i zabija codzienną monotonię. Od połowy 2009 roku w trasie dookoła świata - LosWiaheros.

Teksty autora:

• Jachtostopem do Indonezji. Przystanek na wyspie Timor
• Uluru - kamienny symbol Australii
• Kierunek: półwysep Eyre