Pożegnanie

Dzięki Geraldowi nasz pobyt na Luzonie był bardzo intensywny a jednocześnie leniwy – nie musieliśmy się o nic martwić. Dodatkowo pomieszkaliśmy w filipińskim domu, zaznaliśmy filipińskiej gościnności i wiecznej wrzawy panującej w każdej filipińskiej rodzinie. Przyjęto nas ciepło i wyrozumiale, zapoznano z obyczajami, kuchnią i mentalnością własną.

Jesteśmy za to bardzo wdzięczni, zwłaszcza, że otrzymaliśmy dużo serdeczności, mając w zamian jedynie uśmiech. Wspaniale było przyjechać do tego obcego kraju i zobaczyć, jak inaczej od nas ludzie żyją i jak jednocześnie wiele nas tak naprawdę łączy, jak w różnych sytuacjach reagujemy wszyscy podobnie. Podróżując sami, nigdy byśmy tego wszystkiego nie poczuli i nie zobaczyli.

San Julian. (Fot. Luiza Poreda)

Dzień przed wyjazdem do Manili poszliśmy we dwoje na plażę w San Julian. Chcieliśmy spędzić cały dzień idąc od plaży do plaży, gdyż ciekawił nas świat znajdujący się tuż obok dobrze już znanej wioski. Tego dnia pierwszy raz zetknęliśmy się z rzeczywistością, której na pewno nie dowiemy się z folderu biura podróży.

Poza San Julian plaże (a widzieliśmy ich kilka), po których spacerowaliśmy, były okropnie zaśmiecone, na tyle, że brzydziliśmy się wejść do wody. Po południu podczas przypływu śmieci leżały stertami na pięknych plażach, ale za to można było się wykąpać, bo nie było ich już tyle w wodzie.

W leżących przy tych plażach wioskach (za San Julian była San Migiel, a dalej następne, ciągnące się wzdłuż wybrzeża), sterty plastiku były jeszcze większe. Naszym krokom towarzyszyła coraz większa zgraja dzieci, powiększająca się przy każdym domu. Wszystkie krzyczały za nami: „Amerykana! Give me dollars!”. Poczuliśmy się bardzo niezręcznie. Podeszła do nas banda małych chłopców, którzy zażądali pieniędzy. Za chwilę pojawiła się dziewczynka, która śpiewając do nas amerykańską kolędę wyciągnęła jednocześnie rękę. Zdębieliśmy, zamurowało nas, zatkało. Co się dzieje? Czyżby klosz nieobecnego dziś z nami Geralda opadł. Czyżby dopadła nas nagle filipińska rzeczywistość. Co nas czeka jutro?

Oszołomieni wróciliśmy do domu Geralda. Jego mama uraczyła nas kolacją, poszliśmy spać, by rano wziąć rzeczy i ruszyć autobusem do stolicy kraju – Manili. Nie wiedzieliśmy nawet, że w tym czasie w Manili wybuchła kolejna bomba.

Zobacz część II tekstu o Filipinach: Droga z Manili do wulkanu Taal

Luiza Poreda

Dziennikarka, malarka i rysowniczka. Miłośniczka krajów północnych, takich jak Norwegia, Szkocja, Mongolia i Rosja. Fascynuje ją szamanizm i ludzie o umysłach otwartych i ciekawych świata.

Teksty autora:

• Filipiny, cz. II: Droga z Manili do wulkanu Taal
• Kambodża: Na prowincji w Mondulkiri
• Rumunia: Raj utracony