Jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć nieznaną, tajemniczą, nieodkrytą Birmę, to radzę się pospieszyć. Pakować walizki już w tej chwili. Bo Birmę przemierzać zaczęła właśnie armia zamożnych odkrywców-emerytów.

Co mają wspólnego „Czterej pancerni i pies” z Gruzją? Czy niewysokie góry mogą nas czegoś uczy? Posłuchajcie audycji „Pocztówki ze świata”.

Kanadzie już dziękujemy, ponownie wjechałem do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Uparcie prę na południe z myślą, że w końcu na tyle poprawi się pogoda, że poranków nie trzeba już będzie witać w puchowej kurtce.

Na południe od Lwowa robi się wyraźnie stepowato, żółte trawska ścielą się po pagórkowaty horyzont. Stepowato i duszno, idzie burza. Ale jeszcze chwilę, jeszcze kilka godzin i zrobi się rześko. Jedziemy na Huculszczyznę.

Mimo, że Ankara pełni funkcję stolicy Turcji, jest miastem konsekwentnie pomijanym przez podróżnych, którzy zazwyczaj traktują ją tranzytowo. Z pewnością zainteresuje ona jednak osoby ciekawe świata.

Montréal, początek czerwca, ponadprzeciętnie gorąco i wilgotno. Pakuję torbę na Zielony Szlak (Route Verte), który powstał w celu połączenia lokalnych ścieżek rowerowych w mniej lub bardziej spójną całość, by zachęcić mieszkańców do podróżowania rowerem. Czy nie łatwiej wybrać się w podróż, gdy do celu prowadzi ścieżka spod własnego domu?

Ekipie z Eurobusika udało się na trasie zgubić wielki materac z Ikei, zaliczyć mały pożar w aucie i skoczyć na corridę. Ale przede wszystkim udało im się przejechać 9,5 tysiąca kilometrów 24-letnim Volkswagenem T3 przez Europę Zachodnią. Gdzie spali? Co jedli? Czy auto rodem z bajki Scooby Doo dało radę? O tym wszystkim i nie tylko opowiada grupa przyjaciół z Eurobusa.

Za Piotrem 2700 km. Zakończył już podróż po drodze, zwanej Alaska Highway i będzie teraz poruszał się na południe w stronę Vancouver. Tym razem już bez spotkań z niedźwiedziami, może dlatego, że spadł śnieg i misie wreszcie poszły w wyższe partie gór szykować się już do zimowego snu…

W drodze jesteśmy już od ponad roku. Zaczynaliśmy autostopem w Stanach, potem tysiące mil przejechaliśmy starym czterokołowcem. Meksyk, Gwatemalę i Amerykę Środkową pokonaliśmy autobusami. W Kolumbii przesiedliśmy się na motocykl i od tamtej pory z wielką przyjemnością pokonujemy przestrzeń na naszej żółtej strzale.

W sierpniu zabrali rowery i powiedzieli „Jedziemy do Ameryki Południowej i nie wiemy, kiedy wrócimy”. Za pierwszy cel obrali Patagonię. Po drodze zameldowali jak mają polskie korzenie yerba mate, a teraz podrzucili wieści z nieplanowanego odcinka drogi. Taką przysłali pocztówkę.

Jesteście w wietnamskiej dżungli na wyprawie. Z nie byle kim, bo z samym Bear’em Grylls’em. Po rewelacyjnym obiedzie (Surowa żaba! Mnóstwo białka!) przeprawiacie się przez spory wodospad. Nagle Bear’owi zjeżdża noga, i jest w czarnej du… przepaści. Nieprzytomny. Kilka metrów poniżej. Jeśli tego byłoby mało, ekipa filmowa „wycykała” się i uciekła. Co robicie?

Każdego dnia kambodżańscy rolnicy narażają życie, bo zwykła uprawa pól wiąże się z ryzykiem zdetonowania miny zostawionej lata temu przez partyzantkę Czerwonych Khmerów lub Wietnamczyków. W kraju żyje mnóstwo ofiar, które straciły kończyny w wybuchu. Na szczęście są ludzie, którzy działają, aby rozminować przepiękną Kambodżę.