Robb Maciąg

„W drodze przez Turkmenistan trzeba przejechać przez Mary. Tak jak kiedyś, w czasach Jedwabnego Szlaku, była to ważna oaza, tak i teraz jest to jedno z największych miast Turkmenistanu” – fragment książki „Tysiąc szklanek herbaty” Robba Maciąga.

Fundacja „Szkoły na Końcu Świata” chce wybudować szkołę dla dzieciaków z nepalskiej wsi Jharkot. Powstała, bo Andrzej w trakcie trekingu dookoła Annapurny, zakochał się w tych małych urwisach. Takie to historie rodzą się w trakcie podróży.

Chiny to wielki kraj. Ktoś powiedziałby: „potężny” i wcale by się nie pomylił. Ze wschodu na zachód jest jakieś 4900 km. 30 razy więcej do zobaczenia, poznania, odkrycia, liźnięcia niż w naszej poczciwej Polsce. 30 razy. Trzydzieści!

Po miesiącach patrzenia tylko na siebie nawzajem zajechaliśmy do Uzbekistanu pełnego rowerzystów – pisze Robb Maciąg. I serdecznych… policjantów.

Turkmenistan zaskoczył nas swą gościnnością, troską i szczerym zainteresowaniem. Zwykłych ludzi oczywiście. Nie urzędników którzy trzymali nas 3 godziny na granicy, prześwietlali sakwy i jeszcze kazali sobie za to, oficjalnie, zapłacić po 13 U$D od głowy.

Policja „dla naszego bezpieczeństwa” nie spuszczała nas z oka. Trochę podłamani, ruszyliśmy na północ w stronę tureckiej granicy. „My Policja. No Problem”. No tak, ale na słowo trudno uwierzyć. Kierowca, z uśmiechem, wyciągnął spod siedzenia… kałasznikowa i zapytał czy wystarczy?

Zawsze uprzedzony byłem do miejsc z turystycznych folderów, a tu proszę… taka niespodzianka. Wspaniałe widoki i pustki. Piękne miejsce. Prawie nierealne. Kształty i przestrzenie, a wszystko na dokładkę „przed sezonem” – w Kapadocji.